Ultra bardzo rzadko rozpada się nagle. Najczęściej wszystko zaczyna się od małej rzeczy, którą początkowo ignorujesz, bo wydaje się nieistotna. Delikatne pieczenie skóry. Lekki dyskomfort w bucie. Trochę za szybkie tempo. Jeden pominięty żel. Nic wielkiego. Problem w tym, że po kilku albo kilkunastu godzinach takie drobiazgi potrafią urosnąć do naprawdę dużego problemu.
Właśnie dlatego ultra tak mocno różni się od krótszych wysiłków. Tutaj organizm przez długi czas radzi sobie nawet z błędami. Człowiek biegnie dalej, wszystko jeszcze jakoś działa i pojawia się myśl, że „chyba będzie dobrze”. A później nagle zaczyna się sypać kilka rzeczy naraz.
Bardzo często widziałem to przy otarciach. Na początku jest tylko lekkie podrażnienie. Czujesz, że coś zaczyna obcierać, ale jeszcze nie boli na tyle, żeby się tym przejąć. Mówisz sobie, że wytrzymasz do punktu albo do końca treningu. Kilka godzin później każdy krok zaczyna irytować, zmienia się sposób biegu, pojawia się napięcie i nagle okazuje się, że problem, który początkowo był mały, zabiera ogromną ilość energii.
Dokładnie tak samo działa żywienie. Jeden pominięty moment jedzenia zwykle nie robi wielkiej różnicy. Ale później organizm zaczyna powoli schodzić z energii. Tempo spada, głowa pracuje gorzej, pojawia się rozdrażnienie albo problemy z żołądkiem. I znowu — wszystko zaczyna się od drobiazgu.
Często podobnie wygląda tempo na początku biegu. Kilka sekund za szybko na kilometr wydaje się niczym. Szczególnie kiedy nogi są świeże i wszystko wydaje się lekkie. Problem pojawia się później. Organizm przez długi czas pamięta błędy z początku wysiłku, nawet jeśli wtedy wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą.
Ultra bardzo szybko uczy jednej rzeczy. Nie ma małych problemów, jeśli przed Tobą jeszcze wiele godzin ruchu.
Dlatego dziś dużo szybciej reaguję na różne sygnały organizmu niż kilka lat temu. Jeśli coś zaczyna obcierać, poprawiam to od razu. Jeśli widzę, że za mało piję albo jem, staram się wrócić do planu zanim pojawi się kryzys. To nie zawsze działa idealnie, ale bardzo często pozwala uniknąć dużo większych problemów później.
Mam wrażenie, że właśnie to odróżnia ludzi z doświadczeniem w ultra od osób początkujących. Nie chodzi tylko o kondycję. Bardziej o umiejętność zauważania małych rzeczy, zanim zamienią się w duży problem.
Bo w długim wysiłku organizm bardzo rzadko psuje się od razu.
Najczęściej najpierw daje ostrzeżenie.